دلیل عصب کشی

چه عواملی باعث آسیب پالپ می شوند؟

- پوسیدگی های دندانی اگر درمان نشوند، بعد از تخریب مینا و عاج به پالپ رسیده و باعث التهاب، ورم و بیماری پالپ آن می‌گردند.
- ضربه ناگهانی به دندان حتی در مواردی مانند ضربه قاشق و یا شکستن تخمه، پسته و بادام، پرکردگی‌های وسیع، شکستگی و ترک دندان، تحلیل و سایش شدید دندان ها و بیماری های پیشرفته لثه در ایجاد ورم و بیماری پالپ نقش دارند.
- بعضی از مواد ترمیمی دندان نیز باعث آسیب پالپ می شوند.

علائم آسیب پالپ

- معمولاً دندان درد وجود دارد که می تواند درد خودبخودی، درد هنگام جویدن و یا حتی موقع دراز کشیدن باشد.
- دندان به غذاها و نوشیدنی های گرم و سرد حساسیت زیاد نشان می‌دهد.
- گاهی نیز ممکن است بیمار درد نداشته باشد و بدون علامت باشد که در این مواقع معاینات پرتونگاری موجب تشخیص زودرس می‌شود.
- پوسیدگی عمیق یا ضایعه ای در انتهای ریشه و نیز تورم و یا تخلیه چرک از دندان و یا انتهای آن وجود داشته باشد.

عصب کشی دندان های شیری

در عصب کشی دندان های شیری، از آنجایی که  برای مدت چند سال در دهان هستند، فقط عصب تاج دندان تخلیه می گردد و عصب ریشه دندان، باقی گذاشته می شود که  پالپوتومی نام دارد. این عمل را در صورتی انجان می شود که عصب ریشه دندان عفونی نشده باشد. اگر عصب ریشه دندان شیری هم درگیر باشد باید مثل دندان دائمی با آن رفتار کرده و عصب کشی کامل یا پالپکتومی انجام گردد.

گاهی اوقات، این سوال  پیش می آید که دندانی که پوسیده ولی درد ندارد چرا باید عصب کشی بشود؟ در جواب باید گفت: عصب کشی فقط به دلیل درد دندان انجام نمی شود.گاهی اوقات، پوسیدگی به تدریج عصب دندان را درگیر می کند وعصب دندان بدون داشتن علایم و درد به مرور از بین می رود و حالت بافت مرده را می گیرد.این بافت از بین رفته باید از کانالها خارج شود، در غیر این صورت آلودگی کانال به استخوان و بافت زیرین دندان سرایت کرده و منجر به کیست عفونی می شود. بنابراین به منظور کنترل عفونت و جلوگیری انتقال آن باید کانال ها تخلیه و ضد عفونی شوند تا بتوان درمان  کامل و صحیح را انجام داد

دندان-درد

عصب کُشی یا عصب کِشی؟

root canal therapy به معنی درمان ریشه دندان است که اصطلاحا به آن عصب کشی گفته می شود.عصب کشی یعنی، برداشتن بافت عصبی و عروقی یک دندان و جایگزین کردن آن به وسیله موادی که بدن با آن سازگار یا به عبارتی Biocompatible باشد. برای بسیاری این سوال پیش آمده که کلمه عصب کُشی صحیح است یا عصب کِشی؟ باید بگویم در این عمل قطع عصب صورت می گیرد یا به عبارتی عصب از داخل کانال ریشه بیرون کشیده می شود که می توان واژه عصب کِشی را به آن اطلاق کرد و گاهی هم به وسیله مواد شیمیایی عصب داخل کانال کشته می شود و یا به عبارتی فلج می شود پس می توان واژه عصب کُشی را نیز به آن اطلاقکرد،پس هر دو واژه صحیح است و کاربرد خاص خود را دارد. به عنوان مثال در خانم بارداری که شاید نخواهیم درمان عصب کشی را کامل انجام دهیم می توانیم با عصب  کُشی موقتاً درد بیمار را متوقف کنیم و در فرصت مقتضی به درمان اصلی که همان عصب کِشی و قطع عصب است بپردازیم.

مراحل گام به گام روکش کردن دندان

1- بررسی جهت داشتن فضای کافی در فك مقابل و وضعیت لثه

2- برداشتن تمام پوسیدگیهای دندان

3- تراش دندان (دندان در اطراف و سطح جونده به فرمی تراش بخورد و از نسج‌دندانی آن حذف شود كه فضای كافی برای قرارگیری روی دندان ایجاد شود)

4- قالب گیری و ارسال قالب تهیه شده برای ساخت روكش به لابراتوار

5- چسباندن روکش موقت روی دندان تراش خورده

6-امتحان پایه فلزی روکش ساخته شده بر روی دندان مورد نظر

7- انتخاب رنگ روکش

8- امتحان کردن روكش ساخته شده‌ای كه روی آن لایه چینی (پرسلن) هم قرار گرفته بر روی دندان و بررسی رنگ آن

9- چسباندن موقت روکش

10- بعد از چند هفته در صورت عدم مشکل چسب دائم زده میشو

مضرات روکش کردن دندان

در روش ترمیم دندان، ماده بازسازی‌کننده بین دیواره‌های باقیمانده دندان قرار می‌گیرد و به حفظ ساختار و یکپارچگی دندان در برابر شکستگی کمک می‌کند و همین طور ظاهری زیبا به دندان می‌بخشد.

اما نکته اینجاست که درمان‌های ترمیمی نه‌تنها ضرورت مراقبت از دندان‌ها را برای جلوگیری از پوسیدگی مجدد چند‌برابر می‌کنند، بلکه تصمیم برای روکش‌گذاری و درمان‌های ترمیمی نیز در برخی موارد تحت تاثیر تشخیص‌های اشتباه دندانپزشک به وارد آمدن آسیب‌های جدی به‌تنها عضو التیام‌ناپذیر بدن منجر می‌شود.

گرچه در برخی موارد، پس از درمان ریشه جهت حفظ ساختار تاج دندان، روکش‌گذاری ضروری می‌شود، اما متاسفانه برخی همکاران ما حتی نسوج سالم را نیز پس از درمان ریشه به سمت روکش‌گذاری هدایت می‌کنند و با تراش‌دادن غیرضروری دندان، عمر مفید آن را کوتاه می‌کنند.

دندانپزشکان تاکید می‌کنند این تصور که همیشه برای استحکام بیشتر دندان باید سراغ روکش برویم، اشتباه است.
بزرگ‌ترین عیب روکش، تراش‌ دندان است و با توجه به این‌که عمر متوسط روکش‌های معمولی بین هشت تا ده سال است، در درازمدت طول عمر دندان کاهش خواهد یافت.
پس روکش زمانی توصیه می‌شود که نسج سالم باقیمانده دندان بسیار کم باشد.

از طرفی نباید فراموش کرد که لبه روکش‌ها یا در مجاورت یا در زیر لثه قرار می‌گیرد و ممکن است باعث التهاب لثه شود، زیرا لثه با نسج سالم دندانی بسیار سازگار‌تر است و این نسج سالم دندانی هنگام ترمیم حفظ می‌شود، ولی در درمان با روکش تراش می‌خورد.

به هر حال هر دندانی که یکپارچگی تاجش را از دست می‌دهد و نیاز به پرکردن پیدا می‌کند نیز نیاز به مراقبت بیشتری نسبت به دندان‌های پرنشده دارد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>